 TamTam Lodge |  Pic D'Estable |  Pic D'Estable |  Pic D'Estable |  TamTam Lodge |
 Adderringslang |  Isa |  Gele kwikstaart |  Bloemetjes |  Bloemetjes |
 Col de Pailhères |  Col de Pailhères |  Col de Pailhères |  Col de Pailhères |  Gentianen |
 Col de Pailhères |  Col de Pailhères |  Col de Pailhères |  Mos |  Lammergier |
 Vale gier |  Vale gieren |  Slangenarend |  TamTam Lodge |  Pic D'Estable |
 Port Bou |  Dali Museum |  Dali Museum |  Dali Museum |  Dali Museum |
Weet iemand de namen van de bloemetjes op deze foto's? Stuur even een mailtje naar bas@basvlugt.nl. Dank!
Voorjaar in de Pyreneeën
Verslag van een verblijf in de TamTam Lodge, in de Franse Pyreneeën, 28 april - 8 mei 2008
Door Bas Vlugt
Dag 1. TamTam Lodge is de naam van de boerderij van mijn vriend Hans, gelegen in het oostelijk deel van de Franse Pyreneeën. Na een bliksembezoek een jaar geleden in mijn eentje, gevolgd door een fabelachtige zomervakantie met het hele gezin, zijn we nu terug voor een 11 dagen durende voorjaarsvakantie.
In de zomer kwamen we met de auto, nu vliegen we. Je kunt op tal van manieren per vliegtuig in de omgeving van de Pyreneeën geraken, wij hebben gekozen voor Iberia-dochter Click Air, die voor ons als groot voordeel heeft dat ie gewoon vanaf Schiphol vliegt, wat wel zo handig is als Haarlem het vertrekpunt is.
Binnen twee uur op de luchthaven van Barcelona. Huurauto in, snelweg op, noordwaarts. De grens over, langs Perpignan en dan westwaarts de Pyreneeën in. In de stromende regen komen we eind middag aan bij Hans. Hartelijk weerzien, de kinderen gaan met dit weer meteen de stal in, spelen met de honden, poezen, cavia's, konijnen en geiten.
Dag 2. In de zomer hadden we een geweldig verblijf in een safaritent, nu slapen we in de gite, een huisje op tweehonderd meter van de boerderij. We slapen in de meest heerlijke bedden en worden gewekt door de zon die vanachter de bergen enthousiast in het eindeloze blauw van de wolkenloze lucht springt.
Het Grote Bijkomen kan beginnen. De kinderen brengen het grootste deel van de dag bij de grote trampoline en dieren door. Ik maak een grote wandeling met de geiten, val onderweg languit op het gras liggend in slaap totdat er een geit bovenop me komt staan.
's Avonds is het nog lang en goed wijn drinken rondom het kampvuur, de kinderen mogen zo laat naar bed als ze willen.
Dag 3. Vandaag is het weer bewolkt, soms wat regenachtig maar niet ondraaglijk. Gisteren zijn we in de bergzon eigenlijk best verbrand dus komt het allemaal wel goed uit.
Aan het eind van de middag ga ik met Hans op zoek naar de verblijfplaats van een groep vale gieren, die je hier dagelijks boven de rotsen kunt zien zweven. Het vermoeden bestaat dat die verblijfplaats ergens tegen een lange en hoge rotswand is op de Pic D'Estable, de 1512 meter hoge berg, die meteen aan het terrein van de TamTam Lodge grenst.
Na een stuk wandelen door de landerijen, gaat het stijl omhoog door een stuk maar moeilijk doordringbaar bos. We zien de vale gieren vlak boven onze hoofden overvliegen en vangen ook een glimp op van hun verblijfplaats tegen de rotswand maar motregen belemmert goed fotograferen.
Dag 4. Het is vandaag fantastisch weer. Strak blauwe lucht en een warme zon. Vandaag neemt Hans ons mee in zijn pick up en rijden we de Pic D'Estable op. Al na een paar honderd meter rijden zijn de ohh's en de ahh's niet van de lucht want we hebben een fenomenaal uitzicht over de besneeuwde toppen van de Pyreneeën. Vanaf de top van de berg lopen we over een wandelpaadje de berg af, terug naar TamTam Lodge. Onderweg zijn de uitzichten, de orchideeën en andere bloemen van ongekende pracht. Wat is het leven in het algemeen en het leven in de Pyreneeën in het bijzonder toch geweldig...
Dag 5. Wederom fantastisch weer, om niet te zeggen uitgesproken heet. Na al het bijkomen en nietsen van de afgelopen dagen hebben we zowaar besloten om vandaag een heus tochtje te maken. En niet zomaar het eerste het beste tochtje, we gaan vandaag de Col de Pailhères rijden.
In Axat koop ik bij de bakker croissants en mille feuilles - dat zijn heerlijke Franse tompoucen - en we slingeren langs de rivier de Aude, beroemd om zijn fantastische mogelijkheden tot wildwatervaren, stroomopwaarts de Pyreneeën in. Bij Mijanès rijden we het diepe dal uit en wordt er stevig geklommen. Een paar kilometer verder zetten we de auto langs de weg voor een picknick in een betoverend landschap.
Een bergbeekje vol rotsblokken stroomt door een sappige weide, op de achtergrond een bos van beukenbomen met knetter groene, net uitgelopen bladeren. Op de bosbodem grote stenen onder een dikke laag mos, waarop paarse bloemen groeien. Op de achtergrond bergen met flarden sneeuw.
Als de croissants en mille feuilles op zijn rijden we verder maar niet lang want als we de eerste sneeuw langs de weg zien, moeten we natuurlijk stoppen voor een sneeuwballengevecht.
Als kind ben ik vaak in de Alpen geweest. Prachtig maar de Pyreneeën zijn minstens zo bijzonder. De Pyreneeën zijn veel ruiger en de mens is er veel minder aanwezig. In de Alpen lopen er altijd wel koeien, staan er boerderijen of chalets, is er een skilift of een weg of een verkeersbord. In de Pyreneeën is er meestal niets anders dan puur natuur, ruimte, rust en stilte.
De top van de Col de Pailhères ligt op 2001 meter - er is sneeuw overal. Het uitzicht over de andere Pyreneeëntoppen is fenomenaal. Er zijn mensen die vanaf hier de Pic de Tarbesou (2364 m) beklimmen. De bergtop, die half besneeuwd is, lonkt maar de kinderen, 6, 6, en 7 jaar oud, zijn er misschien nog net even te jong voor. Maar de Pic de Tarbesou is zeker nog niet van ons af, we komen geheid nog een keer terug om hem te bedwingen.
Dan is het afdalen naar het exceptioneel lelijke toeristenstadje Ax-les-Thermes. Over Belcaire en Quillan rijden we terug naar Axat, waar we uit eten gaan in een knus restaurantje van een Belgsich stel. Specialiteit: verse forel. Geheime schat: een koelkast vol met het lekkerste Belgisch speciaalbier. Een Westmalle Dubbel graag!
Dag 6. Vandaag maken Hans en ik werk van de vale gieren. We rijden om 7 uur 's ochtends de Pic D'Estable op, steevast van plan om de gieren vanaf de top van de rotswand te besluipen. Het betekent een enorme klauterpartij op de steile hellingen van de berg die helemaal niets oplevert, we zien zelfs geen enkele gier.
Terug bij de gite echter wel een grote ontdekking. Als ik sta te plassen in de bosjes, zie ik niet veel verderop een van de boerderijkatten rare sprongen maken.
Als ik dichterbij kom, zie ik dat het beest een slang in elkaar staat te rammen. Ik jaag de kat weg en pak de inmiddels dode slang met een stok op en neem mijn trofee mee naar de boerderij terwijl ik hard om mijn kinderen roep. Pappa heeft een slang gevonden, dat gebeurt ook niet iedere dag.
Opvallend is dat de dode slang tijdens onze wandeling zijn kop naar me toedraait en ook dat hij zijn tong levendig uitsteekt. Bij de boerderij aangekomen, lijkt het beest bij nader inzien toch wel heel erg dood te zijn. De kat heeft hem goed te grazen gehad. We doen hem in een emmer met een deksel.
Als ik een half uur laten nog eens in de emmer kijk, heft ie zijn kop op. De slimmerik is natuurlijk helemaal niet dood maar speelt meesterlijk toneel. Met de kinderen erbij en met de camera in de aanslag laat ik het beest los, dat eerst nog een schijndood act uitvoert en er dan als een speer vandoor gaat.
Mirjam, de vrouw van Hans, komt samen met de kinderen Sam en Fay terug uit Nederland, wat extra dynamiek in ons verblijf brengt. Buiten bij het vuur een gezellige tafel vol mensen. Goden en godinnen in Frankrijk.
Dag 7. Afgelopen zomer zijn we naar Carcassonne geweest. Geweldig! Wat ons bezoek extra leuk maakte, was dat er in de zomer een echt riddertoernooi plaatsvindt, waarbij echte ridders op echte paarden elkaar met echte lansen en echte schilden te lijf gaan. De kinderen waren er niet weg te slaan.
Maar goed, dat was toen. Feit is dat het in dit deel van Frankrijk stikt van de kastelen en de geschiedenis want dit was het gebied van de beroemde Catharen.
Vanaf TamTam Lodge is het een ritje van niet meer dan een kwartier naar het schitterende en op een bergtop gelegen Chateau de Puilaurens.
Dat is een flinke klim omhoog. De uitzichten vanaf het kasteel zijn tamelijk adembenemend, de wandeling naar beneden naar Puilaurens is leuk en dan wacht er een riviertje waarin de kinderen heerlijk kunnen spelen. Ik doe mijn uiterste best om een mooi plaatje te schieten van een gele kwikstaart.
Dag 8. Ik probeer nog een keer bij de vale gieren te komen vanaf de bovenkant. Mijn geklauter levert niets op behalve het inzicht dat het volstrekt onmogelijk is om de gieren van boven te benaderen.
Het is een bloedhete dag. We blazen een zwembad op, waar de kinderen een groot deel van de dag spetterend en luid schreeuwend in doorbrengen.
Aan het eind van de dag rijden Hans en ik naar Perpignan, waar we ons - om een beetje tegenwicht aan het natuurgeweld te bieden - gastronomisch laten vertroetelen en ons laten vollopen met de lekkerste Franse wijnen. We zoeken tamelijk laat en tamelijk kachel een hotel op.
Dag 9. Terug naar TamTam Lodge. Onderweg zien we een vos en drie herten. De vale gieren laten me niet los en ik probeer het nog een keer van onder af. Eigenlijk is het meer van de zijkant. Ik doorkruis een aantal weiden, sluip dan het bos in, dat tamelijk stijl tegen de helling staat. Het idee is om de bergwand ongezien vanuit de beschutting van het bos te besluipen.
Als ik een vale gier die vlak boven me in een boom zit verjaag, is het gedaan met het verrassingseffect. Voor een moment vliegen er overal om me heen vake gieren. Tegen de tijd dat ik mijn camera in de aanslag heb, zijn ze allemaal vertrokken.
Op het moment dat ik bij de bergwand aankom, zijn alle gieren gevlogen, ze zitten voor mijn camera zo goed als onbereikbaar bovenop de bergwand, in plaats van er tegenaan. Ik probeer de gieren uit te roken door heel lang stil te blijven zitten maar dat verlies je natuurlijk altijd - zelf een kwartier lang dood spelen heeft geen enkel effect.
Na een uur wachten geef ik het op en ga ik terug. Als ik me na een paar honderd meter lopen omdraai, zie ik de lucht vol gieren. Ik ren terug, grijp mijn camera, leg aan, stel scherp, ben helemaal klaar om de foto van de eeuw te maken en druk af, en... mijn batterij is leeg. Ik denk dat ik gek word. Ik haat mezelf, ik haat mezelf, ik haat mezelf!
En alsof dat allemaal nog niet genoeg is, komt er vanuit het zuiden een grote vogel aanzweven. Ik grijp mijn verrekijker en heb aanvankelijk het idee dat ik te maken heb met de vliegende deur, de steenarend, een van de grootste roofvogels van Europa. Maar als ik beter kijk, dan zie ik de duidelijke vingers, het slordige verenkleed, de rommelige staart, de enorme afmeting van de vogel. Het is, het is... een monniksgier! Het lijkt wel of ie ziet dat de batterij van mijn camera leeg is.
Minuten lang zweeft de vogel treiterend laag vlak boven mijn hoofd. En ik weet niet of ik uitzinnig moet zijn van opwinding of van woede.
Dag 10. Na dagenlang van heerlijk weer, regent het vanmorgen. Op uitnodiging van de Belgische kunstenares Joé brengen de kinderen de ochtend door in de stal, waar ze haar helpen met het beschilderen van de totempalen die ze aan het maken is.
We maken een tochtje. Iets ten noorden van Saint-Paul-de-Fenouillet liggen de Gorges de Galamus. Het is een spectaculaire afdaling naar de bodem van de kloof, waar de rivier de Agly stroomt. Allemaal prachtig. Langs de Pic de Bugarach (1231 m) terug naar TamTam Lodge.
De lucht is inmiddels opengebroken en de zon schijnt weer royaal, wat me een laatste kans bij de vale gieren oplevert. Ik klim en klauter en doe nu alles goed. Het licht is prachtig en eindelijk neem ik de foto's die ik wil. De truc is om voldoende afstand te bewaren. Kom je dichterbij, dan verlaten de gieren hun posities tegen de rotswant, ga je verderaf, dan keren ze na verloop van tijd weer terug. De mooiste foto's zijn die van gieren die vlak langs de rotswand scheren. Tussen de vale gieren door krijg ik ook nog een lammergier voor mijn lens. Een slangenarend is bereid om op te treden als verrukkelijk dessert.
Op de boerderij zijn de voorbereidingen voor het hoogseizoen in volle gang. Anne heeft zich in de afgelopen dagen met de paarden bezig gehouden en helpt vandaag met veel plezier mee met het opbouwen van yurts, die vanaf dit jaar allemaal met een luxe houten vloer worden uitgerust.
's Avonds hebben we een barbecue met zijn allen die laat en gezellig is en na het wegpinken van wat gelukstraantjes, lopen we terug naar de gite voor onze laatste Pyreneeënnacht.
Dag 11. Inpakken en wegwezen. Afscheid en we dalen, omringt door wolken, de berg af. We maken er nog een mooie dag van. Bij Perpignan pakken we de snelweg naar het zuiden, maar niet voor lang. Bij Le Boulou gaan we eraf en rijden we naar de kust. Vanaf Port Vendres wordt het prachtig. Een kleine weg slingert langs de kust naar Spanje. Soms rijden we op zeeniveau, soms gaat het een paar honderd meter omhoog.
De grens is een echte oude, romantische, boven op een berg, de Col des Balitres (173 m). In Spanje genieten we in Port Bou nog van een uurtje strand en rijden dan door naar Figueras, waar het wereldberoemde Salvador Dali museum staat. Het is iets waar ik al jarenlang naartoe wil en nu is er de kans. Het museum is prachtig en ook de kinderen kijken hun ogen uit. Hoogpunten voor mij waren een spectaculaire plafondschildering en een driedimensionale weergave van een beroemd portret dat Dali maakte van May West.
www.tamtamlodge.nl
Zie ook:
De Nieuwe Mens in de Pyreneeën
TamTam Lodge: Een goddelijk verblijf in de Pyreneeën